Απομόνωση χωρίς πράσινο φόντο: τι μπορεί πραγματικά σήμερα η ΤΝ — και τι κοστίζει
«Με ΤΝ δεν χρειάζεστε πια πράσινο πανί.» Η φράση βρίσκεται πλέον σχεδόν σε κάθε φυλλάδιο. Είναι αληθινή — εν μέρει. Αυτό που ποτέ δεν στέκεται δίπλα της είναι οι αριθμοί από τους οποίους στην αίθουσα εξαρτώνται τα πάντα: πόσο διαρκεί μια απομόνωση, σε ποιο υλικό, και τι συμβαίνει όταν τα δύο δεν ταιριάζουν.
Μετρήσαμε, σε τέσσερις πραγματικές φωτογραφίες μηχανής με 30 megapixel. Τα αποτελέσματα είναι πιο άβολα από το φυλλάδιο.
Τι είναι τεχνικά η «απομόνωση με ΤΝ»
Ένα μοντέλο εκτιμά για κάθε εικονοστοιχείο πόσο ανήκει στο θέμα — όχι μόνο ναι ή όχι, αλλά αναλογικά. Ακριβώς αυτό είναι καθοριστικό στα μαλλιά: μία μόνο τούφα καλύπτει ένα εικονοστοιχείο κατά τριάντα τοις εκατό, και όποιος το μετατρέψει σε σκληρό ναι ή όχι παίρνει την κομμένη χάρτινη φιγούρα που αναγνωρίζει αμέσως ο καθένας.
Υπάρχουν δύο οικογένειες. Τα μικρά μοντέλα τρέχουν σε χιλιοστά του δευτερολέπτου και βρίσκονται μέσα στο λογισμικό. Τα μεγάλα μοντέλα βλέπουν στην άκρη των μαλλιών σαφώς περισσότερα, αλλά ζυγίζουν μισό gigabyte και υπολογίζουν ανάλογα περισσότερη ώρα.
Ο αριθμός που κανείς δεν αναφέρει: ο χρόνος υπολογισμού
Μετρημένος σε φωτογραφία 30 megapixel, κάθε φορά ο καθαρός χρόνος υπολογισμού του μοντέλου:
- Ενσωματωμένο μοντέλο: 0,2 δευτερόλεπτα με κάρτα γραφικών — 0,85 δευτερόλεπτα χωρίς.
- Μεγάλο μοντέλο: 2,5 έως 3,0 δευτερόλεπτα με κάρτα γραφικών — 23 δευτερόλεπτα χωρίς.
Το ίδιο αρχείο, ο ίδιος κώδικας, διαφορά οκτώ φορές. Δεν το αποφασίζει το λογισμικό, αλλά ο υπολογιστής κάτω από το τραπέζι. Και τα 23 δευτερόλεπτα δεν είναι «λίγο πιο αργά»: τόση ώρα στέκεται ένας επισκέπτης μπροστά στον σταθμό χωρίς να ξέρει αν θα ακολουθήσει κάτι.
Η ερώτηση προς έναν προμηθευτή δεν είναι λοιπόν «Κάνετε απομόνωση με ΤΝ;», αλλά: «Πόσο διαρκεί ακριβώς στον υπολογιστή που θα χρησιμοποιήσω;» Όποιος δεν μπορεί να αναφέρει μετρημένο αριθμό, δεν το έχει ελέγξει ποτέ. Στο BoothDock ο χρόνος αναγράφεται δίπλα σε κάθε μοντέλο — μετρημένος στον ίδιο τον σταθμό, όχι αντιγραμμένος από την τεκμηρίωσή μας.
Η μεγαλύτερη ανάλυση το χειροτερεύει, δεν το βελτιώνει
Η προφανής σκέψη: αν η άκρη είναι βρόμικη, θα υπολογίσω σε μεγαλύτερη ανάλυση. Ισχύει το αντίθετο — και αυτό το λάθος το κάναμε εμείς οι ίδιοι.
Ένα μοντέλο απομόνωσης εκπαιδεύεται σε συγκεκριμένο μέγεθος εικόνας, τυπικά 512 εικονοστοιχεία. Αν του δώσετε 2048, δεν αλλάζει η οξύτητά του αλλά το οπτικό του πεδίο: βλέπει μόνο αποκόμματα και δεν αναγνωρίζει πια τον άνθρωπο ως σύνολο. Το αποτέλεσμα διαλύεται σε θραύσματα. Ένας ρυθμιστής που φτάνει ως το 4096 δεν είναι επομένως δείγμα ποιότητας αλλά παγίδα.
Αντίστροφα όμως δεν ισχύει επίσης. Στα 512 το ίδιο μοντέλο έχασε σε φωτογραφία 30 megapixel έναν ολόκληρο ώμο — σκούρο μπουφάν μπροστά σε σκούρο φύλλωμα, πολύ μικρή διαφορά για το μοντέλο. Και στις δύο περιπτώσεις σωστό ήταν το 1024. Αν κάποιος σας δείξει ρυθμιστή ποιότητας, ρωτήστε σε τι εκπαιδεύτηκε το μοντέλο. Καθετί πάνω από αυτό δεν είναι απόθεμα αλλά ρίσκο.
Η σειρά που οι περισσότεροι κάνουν λάθος
Σχεδόν κάθε φωτογραφικός σταθμός προσφέρει φίλτρα — ασπρόμαυρο, σέπια, έντονα χρώματα. Και σχεδόν παντού υπολογίζεται πρώτα το φίλτρο μέσα στην εικόνα και μετά γίνεται η απομόνωση. Αυτό είναι ακριβώς ανάποδα, για τρεις λόγους:
- Η αφαίρεση της πράσινης απόχρωσης υπολογίζει με πραγματικό πράσινο. Μετά από ένα θερμό φίλτρο, το πράσινο δεν είναι πια πράσινο.
- Η βελτίωση του περιγράμματος προσανατολίζεται στην έγχρωμη εικόνα. Μετρημένο σε πραγματικές φωτογραφίες: με χρώμα βελτιώνει το περίγραμμα κατά δεκατέσσερα τοις εκατό, σε ασπρόμαυρη εικόνα το χειροτερεύει κατά είκοσι ένα τοις εκατό. Ένα μονόχρωμο φίλτρο της αφαιρεί ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να δουλέψει.
- Το μοντέλο εκπαιδεύτηκε σε φυσικές φωτογραφίες. Ένα ύφος «pop» είναι γι' αυτό θόρυβος εικόνας.
Σωστό είναι: πρώτα απομόνωση, μετά το ύφος πάνω στην έτοιμη εικόνα — τότε κάθεται και πάνω στο νέο φόντο, που έτσι κι αλλιώς δείχνει πιο συνεκτικό. Σε μια επίδειξη, ζητήστε φωτογραφία με έντονο ασπρόμαυρο φίλτρο και απομόνωση. Στην άκρη των μαλλιών βλέπετε αμέσως με ποια σειρά γίνεται ο υπολογισμός.
Πότε κερδίζει παρ' όλα αυτά το πράσινο πανί
Η ΤΝ δεν αντικαθιστά παντού το πράσινο φόντο. Τρεις λόγοι συνεχίζουν να μιλούν υπέρ του πανιού:
- Ο επισκέπτης βλέπει τον εαυτό του εκ των προτέρων στο φόντο. Ένα chroma key τρέχει στο σκόπευτρο πρακτικά χωρίς καθυστέρηση. Ένα μεγάλο μοντέλο ΤΝ χρειάζεται σχεδόν τρία δευτερόλεπτα — πολύ αργό για ζωντανή προεπισκόπηση.
- Λειτουργεί σε κάθε υλικό. Ένα πράσινο πανί δεν χρειάζεται κάρτα γραφικών, αλλά ομοιόμορφο φως.
- Είναι προβλέψιμο. Καλά φωτισμένο πράσινο δίνει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Η ΤΝ σε δύσκολα θέματα άλλοτε τα καταφέρνει καλύτερα και άλλοτε χειρότερα.
Η ΤΝ κερδίζει εκεί όπου δεν υπάρχει χώρος για πανί, όπου το στήσιμο πρέπει να γίνει σε πέντε λεπτά — και σε επισκέπτες με καπέλο, γυαλιά ή υψωμένα αξεσουάρ, στα οποία το chroma key αποτυγχάνει εύκολα.
Τι να προσέξετε στην αγορά
- Ζητήστε να σας δείξουν τον μετρημένο χρόνο υπολογισμού στο δικό σας υλικό, όχι στο μηχάνημα επίδειξης του προμηθευτή.
- Ρωτήστε αν υπάρχει επιστροφή στο γρήγορο μοντέλο όταν ο υπολογιστής είναι πολύ αργός — αλλιώς περιμένει ο επισκέπτης.
- Ελέγξτε τη σειρά φίλτρου και απομόνωσης σε μια εικόνα με έντονο ύφος.
- Ρωτήστε για την ανάλυση εκπαίδευσης πριν ανεβάσετε έναν ρυθμιστή ποιότητας.
- Ζητήστε να δείτε αποτέλεσμα σε πραγματικό μέγεθος, όχι ως μικρογραφία. Στα οκτακόσια εικονοστοιχεία πλάτος κάθε απομόνωση δείχνει καλή.